بومیسازی راهکار مطلوبی است اما اختراع چرخ از نو خیر. نمیتوان تجربهای کارآمد و امتحانپسداده در جهان را به صورت سلیقهای بومی کرد و انتظار نتایجی همپای جهان داشت. میپذیریم که ایران کشوری است با اقتضائات و شرایط خاص خود و آن را نه میتوان با نروژ و کانادا و سنگاپور مقایسه کرد و نه با همسایههایمان امارات و عربستان؛ اما اگر راهکاری وجود دارد که از شمال اروپا تا شرق آسیا امتحان پس داده و در تکتک کشورهای یادشده نتایج مثبتی به همراه داشته، ضرورت تغییر و بومیسازی چیست؟
اینکه صندوق ثروت ملی عربستان 5 میلیارد دلار در یک شرکت سرگرمی و بازیهای ویدئویی سرمایهگذاری کرده، اینکه صندوق بازنشستگی کانادا در کمپانی راهسازی هندی، سرمایه گذاری میکند و اینکه صندوق ثروت ملی سنگاپور 2میلیارد دلار برای خرید سهام بیمارستان مانیپال هند هزینه کرده؛ همه یک پیام روشن دارد: سرمایهگذاری خارجی، ثروت آفرین و کمریسک است. اما نگاه صندوق توسعه ملی ایران به مقوله سرمایهگذاری خارجی چیست؟ آیا سرمایهگذاری خارجی میتواند اهداف اساسنامهای صندوق یعنی خلق ثروت برای آیندگان را محقق کند؟ آیا صندوق توسعه ملی میتواند همپای صندوقهای ثروت، در بازارهای جهانی، سرمایهگذاری کند؟
