فیلم قایق سواری در تهران عمدتاً در بازه کوتاه زمانی در تهران می‌گذرد و با چالش‌ها، روابط خانوادگی، نگاه جامعه به ازدواج با تفاوت سنی زیاد، و تغییرات شهر و آدم‌ها پس از سال‌ها دوری دست‌وپنجه نرم می‌کند.

"مازیار محقق، مرد میانسالی است که پس از ۲۵ سال زندگی در آمریکا به ایران بازمی‌گردد. او قصد دارد با دختری جوان که فاصله سنی زیادی با او دارد ازدواج کند. در این مسیر، حس و حال عشق قدیمی دوباره در فضای تهران در دلش بیدار می‌شود و ماجراهای مختلفی (اغلب با طنز موقعیت و نگاه اجتماعی) برایش رخ می‌دهد.

فیلم تقریباً تمام بار طنز را روی سوءتفاهم‌های زنجیره‌ای و موقعیت‌های ناخواسته گذاشته است، اما بیشتر این موقعیت‌ها خیلی قابل پیش‌بینی، کلیشه‌ای و کم‌عمق هستند.

زنجیره اشتباهات و سوءتفاهم‌ها به‌جای اینکه پیچیده‌تر و خلاقانه‌تر شود، معمولاً در سطح تکرار یک الگوی ساده می‌ماند.

این الگو در سینمای کمدی ایران خیلی تکرار شده و اینجا هیچ نوآوری یا غافلگیری واقعی ندارد.

انتظار می‌رود فیلمنامه پیمان قاسم‌خانی پر از حاضرجوابی، کنایه‌های تیز و بازی با کلمات باشد، اما بیشتر دیالوگ‌ها در حد شوخی‌های روزمره و معمولی می‌مانند.

بسیاری از خطوط طنز کلامی خیلی مستقیم و توضیحی هستند (به‌جای اینکه هوشمندانه و غیرمستقیم باشند).

شوخی‌ها اغلب به سطح گفتن چیزی خنده‌دار می‌رسند، نه ساختن موقعیت که خودش خنده‌دار شود. نتیجه‌اش این است که خنده‌ها اغلب تصنعی یا اجباری به نظر می‌رسند.

شخصیت اصلی (مازیار) و اطرافیانش تیپ‌های آشنایی هستند (مرد میانسال بازگشته از خارج، دختر جوان، خانواده سنتی و …) اما اغراق در ویژگی‌هایشان به اندازه کافی خلاقانه یا بامزه نیست.

در نتیجه مخاطب به شخصیت‌ها دلبستگی کمیک پیدا نمی‌کند و بیشتر احساس می‌کند دارد یک موقعیت تکراری را تحمل می‌کند.

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که طنز را زنده نگه می‌دارد، پایان‌بندی غیرمنتظره یا واکنش ناگهانی است. در این فیلم تقریباً همه چیز قابل پیش‌بینی است.

شوخی غافلگیرکننده‌ای تقریبا وجود ندارد که مخاطب را شوکه و سپس بخنداند. (جز حضور ناگهانی سرباز عاشق در انتهای فیلم)

نقاط ضعف فیلم را در چند جمله:

موقعیت‌ها قابل پیش‌بینی و بدون خلاقیت

دیالوگ‌ها فاقد تیزی و هوشمندی

شخصیت‌ها تیپیکال بدون جذابیت کمیک قوی

غیاب غافلگیری و شوخی‌های غیرمنتظره

طنز اجتماعی سطحی و بدون عمق

در کل، فیلم بیشتر یک درام عاشقانه با چاشنی شوخی‌های معمولی است تا یک کمدی موقعیت قوی و هوشمند. «قایق‌سواری در تهران» در بهترین حالت یک تله‌فیلم خوش‌ساخت و حال‌خوب‌کن است که به اشتباه به شکل فیلم سینمایی به جشنواره آمده است.

پایان/