به گزارش تحریریه، روزنامه فیگارو نوشته از نگاه کاخ الیزه و وزارت خارجه فرانسه، روابط پاریس با حکومت جدید سوریه، مطلوب ارزیابی می‌شود.

الجولانی نخستین سفر رسمی خود به اروپا را به فرانسه انجام داد و اکنون ماکرون نیز با سفر به دمشق، نخستین رهبر اروپایی خواهد بود که به سوریه جدید سفر می‌کند.

اما فراتر از این نمادها، واقعیت‌ها تصویری به مراتب کمتر خوش‌بینانه را نشان می‌دهند.

پاریس به دلیل حمایت قاطع از کردها در رویارویی آنها با حکومت جدید سوریه، الجولانی و اطرافیانش را ناخشنود کرده است.

در مقابل، الجولانی ترجیح داد به ترامپ، تکیه کند؛ کسی که به او کمک کرد تا جاه‌طلبی‌های خودمختارانه کردها را مهار کند.

سوریه همچنان کشوری است که از نظر اقتصادی در وضعیت بسیار وخیمی قرار دارد.

هنگامی که الجولانی در اواخر سال گذشته میزبان هیأتی از سازمان کارفرمایان فرانسه بود، در اصل به آنها گفت: اهلاً و سهلاً، درهای سوریه به روی شما باز است، اما با سرمایه و منابع مالی به اینجا بیایید.

«سمیر آیتا» اقتصاددان فرانسوی-سوری، می‌گوید: مقامات جدید منابع مالی کافی در اختیار ندارند. هنوز بازسازی اقتصادی آغاز نشده، زیرا بخش عمده تحریم‌های بین‌المللی همچنان پابرجاست. دمشق در حال امضای مجموعه‌ای از تفاهم‌نامه‌هایی است که الزام‌آور نیستند.

قرار است سه‌شنبه چندین تفاهم‌نامه میان شرکت‌های فرانسوی و سوریه امضا شود، اما این موضوع نمی‌تواند واقعیت را پنهان کند.

حتی کشورهای حوزه خلیج فارس، به‌ویژه عربستان سعودی و قطر که از نظر سیاسی از الجولانی حمایت می‌کنند، نیز از طریق سازوکارهای دولتی کمک مالی گسترده‌ای به سوریه جدید ارائه نمی‌دهند.

جنگ با ایران نیز بعید است آنها را به تغییر این رویکرد ترغیب کند. بنابراین این پرسش مطرح است که آیا در جریان سفر ماکرون به دمشق، قراردادهای قطعی و الزام‌آوری امضا خواهد شد؟

انتقاد دیگری نیز در گفت‌وگو با سوری‌ها، چه مقامات و چه شهروندان عادی، مطرح می‌شود، این است که فرانسه حضور کافی در سوریه ندارد.

دیپلمات‌های فرانسوی تنها سه یا چهار روز در هفته و آن هم از بیروت به سوریه رفت‌وآمد می‌کنند. همچنین هنگام دیدار با سوری‌ها، تحت حفاظت گروهی از نیروهای مسلح هستند.

یکی از شهروندان سوری می‌گوید: پنج خودروی زرهی برای حفاظت از یک ماموریت فرهنگی، واقعاً زیاد است. فرانسوی‌ها این تصور ناخوشایند را ایجاد کرده‌اند که می‌خواهند مانند آمریکایی‌های بیش از حد مسلح و بی‌اعتماد در بغدادِ پس از سقوط صدام حسین در سال ۲۰۰۳ رفتار کنند.

یکی از سفیران پیشین فرانسه در دمشق نیز می‌گوید «نمی‌فهمم چرا این‌قدر در بازگشایی سفارت‌مان تعلل می‌کنیم.» آیا دلیل آن صرفاً ملاحظات امنیتی است؟ در حالی که دیگر کشورهای اروپایی حضور پررنگ‌تری دارند. ایتالیا که پس از سقوط اسد به‌سرعت سیاست خود را تغییر داد، اکنون از فرانسه فعال‌تر است. آلمان نیز در حال گسترش نفوذ خود است. از انگلیس هم نباید غافل شد که روابط ویژه‌ای با الجولانی دارد.

دلیل احتیاط فرانسه، حضور جهادگرایان فرانسوی در سوریه است؛ افرادی که الجولانی وعده کنترل آنها را داده است؟ اما آیا او واقعاً قادر به کنترل کامل آنها هست؟ و آیا اساساً چنین اراده‌ای دارد؟

برای کاهش این انتقادها، آیا ماکرون که علاقه دارد دست به اقدامات غیرمتعارف بزند، همان‌گونه که برخی منابع می‌گویند، در جریان سفر خود در بافت تاریخی دمشق نیز قدم خواهد زد؟ آن هم با وجود محدودیت‌های امنیتی و تنها چند روز پس از وقوع یک حمله تروریستی در پایتخت.

کمرنگ بودن حضور فرانسه در سوریه از آن جهت عجیب‌تر به نظر می‌رسد که پاریس از پیشگامان حمایت از خیزشی بود که به سقوط اسد انجامید و در نهایت، یک جهادگرای سابق را به قدرت رساند؛ فردی که مسیر خود را به‌طور قابل توجهی تغییر داده و اکنون به یکی از چهره‌های محبوب ترامپ در خاورمیانه تبدیل شده است.

با این حال، یکی از دیپلمات‌های سازمان ملل که مسئول پرونده سوریه است، می‌گوید: وقتی ترامپ مدافع اصلی شما باشد، دیگر چندان نیازی به وکلای دیگر ندارید.

تا همین اواخر، در پاریس این دستورالعمل وجود داشت که «از انتقاد علنی از الجولانی خودداری شود.»

فرانسه حق دارد از الجولانی حمایت کند، زیرا شکست او می‌تواند سوریه را بار دیگر به ورطه بی‌ثباتی و آینده‌ای نامعلوم بکشاند. اما در عین حال، لازم است پاریس با صراحت و تکرار بیشتری برخی واقعیت‌ها را یادآوری کند؛ از جمله اینکه حکومت جدید سوریه هنوز از فراگیری و مشارکت واقعی همه گروه‌ها فاصله دارد.

منبع: کانال روایت جهان

پایان/