فرصت‌های ازدست‌رفته ایران در آسیای میانه

نشریه نشنال اینترست در بررسی روابط ایران با کشورهای آسیای میانه پس از فروپاشی شوروی عنوان داشت «پنجره فرصتی» که در دهه ۱۹۹۰ گشوده شد، نه از طریق تقابل، بلکه از طریق «بازتنظیم» روابط توسط کشورهای آسیای میانه بسته شد و نقش ایران به یک «شریک ثانویه» محدود گردید.

خشکسالی چگونه منازعات هیدروپلیتیک را در پیرامون ایران تشدید کرده است؟

تجربه مناطق مختلف نشان می‌دهد که خشکسالی نه‌تنها یک چالش اقلیمی، بلکه محرکی برای بازتعریف منافع ملی و تعاملات ژئوپلیتیکی است. حل پایدار تنش‌های آبی مستلزم داشتن نگاهی فراتر از منطق «بازی با حاصل جمع صفر» و پذیرش این واقعیت است که با تداوم روند فعلی، بلعیدن تمام آب موجود در بالادست نیز مشکل خشکسالی را در بلندمدت حل نخواهد کرد.

پیامدهای ژئوپلیتیک «توافق ابراهیم» برای آسیای میانه، روسیه، چین و ایران

برای آسیای مرکزی، جایی که هویت اسلامی و اصول چندجانبه‌گرایی به طور سنتی ابزارهای ثبات بوده‌اند، پیوستن به چنین توافقاتی نه تنها آسیب‌های حیثیتی و اعتباری، بلکه هزینه‌های ژئوپلیتیک بلندمدت را نیز در پی خواهد داشت؛ از طرف دیگر توافقات یک «ائتلاف غیررسمی ضدایرانی» ایجاد می‌کنند؛ اما در معنای وسیع‌تر، این پیمان‌ها ابزاری برای فشار بر تمامی کشورهایی هستند که از ایده‌ چندقطبی بودن جهان حمایت می‌کنند.

«حلقه دوستان» شانگهای گسترده‌تر می‌شود

از ریل و جاده تا اقتصاد دیجیتال؛ نقشه تازه‌ای برای پیوند اوراسیا

وقتی محصولات کشاورزی چین تنها در ۴۸ ساعت به سفره‌های شهروندان مسکو و تاشکند می‌رسد، می‌توان دریافت که «اتصال» در سازمان همکاری شانگهای به یک موتور واقعی برای تجارت، توسعه و نزدیکی ملت‌ها تبدیل شده است.