با وجود تمام علائم و شواهد، دال بر امکان نزدیکشدن تهران، پکن و مسکو و ارتقای روابط به سطح راهبردی (البته در عمل، نه در لفاظیهای پوک ژورنالیستی)، تلاش گستردهای توسط عدهای «کارچاقکن» فاقد اندیشه راهبردی، برای دور کردن روابط ایران، چین و روسیه و هضم شدن ایران در نظم آمریکایی در جریان است.
در حالی که ایران زیر سنگینترین تحریمهای غرب نفس میکشد، انتظار میرفت دولت با چرخشی قاطع بهسوی تقویت ائتلاف با چین و روسیه منافع ملی را دنبال کند؛ اما آنچه دیده میشود، ادامه چشمدوختن به غرب و اصرار بر مذاکره برای برداشتن تحریمهاست — رویکردی که از نگاه منتقدان، بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، بوی انفعال و وابستگی میدهد.
چند روز قبل نمایندگان روسیه و چین طی دفاعی طوفانی از ایران در نشست شورای امنیت سازمان ملل که برای برنامه هستهای ایران بر گزار شده بود، اساساً جلسه را نامشروع خواندند و اعلام کردند پرونده هسته ای ایران در سازمان ملل را بسته شده است.
