به گزارش تحریریه، «فارن پالسی» در گزارشی به گزینه «دونالد ترامپ» برای ریاست بر فدرال رزرو پرداخت و آورد: رئیس‌جمهور ایالات متحده، «کوین وارش» اقتصاددان دانشگاهی، سرمایه‌گذار و عضو پیشین هیئت‌مدیره فدرال رزرو آمریکا را به‌عنوان رئیس بعدی مهم‌ترین بانک مرکزی جهان معرفی کرد.

دوره ریاست رئیس فعلی، «جروم پاول» که سال‌هاست به‌دلیل خودداری از کاهش شدید نرخ‌های بهره هدف انتقادهای ترامپ قرار دارد، در ماه مه به پایان می‌رسد.

ترامپ در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «مدت طولانی است که کوین را می‌شناسم و هیچ تردیدی ندارم که او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین رؤسای فدرال رزرو در تاریخ ثبت خواهد شد، شاید بهترینِ آن‌ها. علاوه بر همه چیز، او کاملاً مطابق انتظار و ایده‌آل است و هرگز ناامیدتان نخواهد کرد.»
(وارش داماد «رونالد لادر» میلیاردر صنعت لوازم آرایشی است؛یعنی همان کسی که به شکل‌گیری ایده الحاق گرینلند در ذهن ترامپ کمک کرد.)

نامزدی وارش از نگاه بازارها «کم‌ضررترین» گزینه در میان چند انتخاب بد تلقی شد؛ یکی دیگر از پیشتازان این رقابت طولانی برای جانشینی پاول، «کوین هَسِت» مشاور اقتصادی کاخ سفید بود که سرمایه‌گذاران او را بیش از حد متمایل به تسلیم در برابر فشارهای ریاست‌جمهوری در مدیریت اقتصادی می‌دانستند.

وارش از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو خدمت کرده و در سال ۲۰۱۷ نیز برای این سمت در نظر گرفته شده بود. او به‌عنوان رئیس فدرال رزروی دیده می‌شود که ممکن است در کوتاه‌مدت با کاهش نرخ‌های بهره رضایت ترامپ را جلب کند، اما در عین حال استقلال بیشتری از بانک مرکزی را حفظ کند.

بازارهای سهام آمریکا در معاملات پس از اعلام ترامپ در هفته گذشته، اندکی کاهش یافتند؛ بازده اوراق قرضه ثابت ماند و دلار پس از اعلام ترامپ از روند افت خود بازایستاد.

این نامزدی در زمانی حساس برای فدرال رزرو مطرح شده است. ترامپ سال‌ها پاول —که خودِ ترامپ او را به این سمت منصوب کرده بود— را به‌دلیل کاهش ندادن سریع نرخ‌های بهره به‌شدت مورد انتقاد قرار داده است؛ چراکه ترامپ می‌خواست با تقویت اقتصاد، دستاورد اقتصادی برای خود ایجاد کند.

پاول و فدرال رزرو، که در سال ۲۰۲۵ سه بار هزینه‌های وام‌دهی را کاهش دادند، با ترکیبی دشوار از تورم سرسخت (که نیازمند نرخ‌های ثابت یا بالاتر است) و اشتغال کُند (که ممکن است به محرک نرخ‌های پایین‌تر نیاز داشته باشد) دست‌وپنجه نرم کرده‌اند.

وزارت دادگستری آمریکا اوایل ژانویه یک احضاریه برای پاول صادر کرد؛ اقدامی که نگرانی‌ها درباره تشدید دخالت در استقلال قانونی فدرال رزرو را برانگیخت. ترامپ همچنین تلاش کرده است «لیزا کوک» یکی دیگر از اعضای هیئت‌مدیره فدرال رزرو، را برکنار کند؛ کسی که در برابر درخواست‌های او برای کاهش نرخ‌ها مقاومت کرده است. پرونده او هم‌اکنون در دیوان عالی کشور در جریان است.

نامزدی وارش چند پرسش مهم را مطرح می‌کند.

نخست این‌که آیا او خواهد توانست از روند تأیید سنا عبور کند یا نه؛ سناتور جمهوری‌خواه، تام تیلیس، وعده داده است تا زمانی که تحقیقات وزارت دادگستری درباره پاول به نتیجه نرسد، جلوی هر نامزدی را برای ریاست فدرال رزرو خواهد گرفت.

دوم این‌که آیا وارش به دیدگاه‌های خود در سیاست پولی پایبند خواهد ماند یا دستورات ترامپ را اجرا می‌کند—و اگر به دیدگاه‌های خودش وفادار بماند، این دیدگاه‌ها دقیقاً چه خواهند بود؟ وارش در جریان بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۹ به‌دلیل اتخاذ موضعی «انقباضی» در سیاست پولی به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت؛ او در دوره‌ای با بیکاری بالا و رکودی عمیق، با نرخ‌های بهره پایین و محرک‌های بانک مرکزی مخالفت می‌کرد. او همچنین صراحتاً بر لزوم بازنگری اساسی در شیوه عملکرد فدرال رزرو تأکید کرده و خواستار «تغییر حاکمیت» آن شده است.

او در سال ۲۰۱۷ نوشت: «فدرال رزرو باید از سیاست تلاش برای تنظیم ظریف اقتصاد دست بردارد.»

در ماه‌های اخیر، او نشانه‌هایی از پذیرش بیشترِ کاهش هزینه‌های وام‌دهی نشان داده است—حتی در زمانی که تورم چسبنده است و اقتصاد در حال رشد؛ موضعی که برخلاف نظر بیشتر اقتصاددانان (و بیشتر اعضای فدرال رزرو) تلقی می‌شود.

در نهایت، اگر او تأیید شود، پرسش این است که چه افراد دیگری در هیئت‌مدیره حضور خواهند داشت؟ به‌طور سنتی، رؤسای در حال خروج، نهاد را به‌طور کامل ترک می‌کنند. اما پاول اگر بخواهد، تا سال ۲۰۲۸ کرسی خود به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره را حفظ می‌کند—و با توجه به حملات اخیر ترامپ به استقلال بانک مرکزی، ممکن است چنین کاری بکند. همچنین سرنوشت لیزا کوک مطرح است؛ اگر او برکنار شود، ترامپ می‌تواند یک عضو دیگر «متمایل‌تر به کاهش نرخ‌ها» را معرفی کند تا ترکیب ۱۲ نفره هیئت‌مدیره را بیش از پیش به خواسته های خود نزدیک سازد.

پایان/