به گزارش تحریریه، «شاناکا آنسلم‌ پررا» تحلیلگر ارشد ژئوپلوتیک و ژئو اکونومیک اعتقاد دارد: این نخستین دیدار سطح بالای رهبران KMT و حزب کمونیست چین در نزدیک به یک دهه اخیر است. شی به او گفت: «هم‌وطنان در هر دو سوی تنگه، همگی چینی و یک خانواده هستند.»

وی افزود: «استقلال تایوان عامل اصلی برهم زدن صلح است.» چنگ نیز سفر شش‌روزه خود را «سفر برای صلح» نامید و به «اجماع ۱۹۹۲» استناد کرد. این اتفاق تصادفی نبود؛ دقیقاً امروز رخ داد.

جنگ ایران باعث شد دارایی‌های نظامی آمریکا از منطقه پاسیفیک خارج شود. ناوهای هواپیمابر، تفنگداران دریایی، سامانه‌های تاد (THAAD) و پاتریوت، همگی از ۲۸ فوریه به خاورمیانه منتقل شده‌اند.

مؤسسه بروکینگز صراحتاً این وضعیت را ایجاد «فضای استراتژیک» برای پکن شناسایی کرد. چین سپس از نفوذ خود بر ایران (به‌عنوان بزرگترین مشتری تهران با خرید ۱.۵ میلیون بشکه نفت در روز) استفاده کرد تا تهران را به سمت آتش‌بس سوق دهد.

ترامپ در پاسخ به این سوال که آیا چین ایران را متقاعد کرده، تأیید کرد: «شنیده‌ام که بله». این آتش‌بس، در واقع «هزینه ورودی» برای اجلاس ۱۴ و ۱۵ مه [بین ترامپ‌ و شی جینپینگ] در پکن بود. دیدار امروز با KMT نیز یک حرکت موقعیت‌سنجی پیش از این اجلاس محسوب می‌شود.

این زنجیره وقایع کاملاً مهندسی شده است:

١. هفت آوریل: چین قطعنامه سازمان ملل درباره تنگه هرمز را وتو کرد (تا اهرم فشار ایران و جایگاه میانجی‌گری خود را حفظ کند).

٢. همان روز: چین ایران را به سمت آتش‌بس دوجانبه سوق داد (تا نزد ترامپ اعتبار کسب کند).

٣. ۱۰ آوریل: چین دیدار شی و چنگ را برای امروز تنظیم کرد (زمانی که مذاکرات اسلام‌آباد آغاز می‌شود و توجه آمریکا به حداکثر میزان منحرف شده است).

۵. پنج هفته بعد: اجلاس پکن برگزار می‌شود؛ جایی که مواضع مربوط به تایوان در اتاقی آزمایش می‌شود که چین با سه رسید دیپلماتیک در آن حاضر شده است: «ما به برقراری آتش‌بس کمک کردیم، گفتگو با KMT را زنده نگه داشتیم و تنها قدرتی هستیم که می‌توانیم ایران را مدیریت کنیم.»

در همین حال، پارلمان تایوان که تحت کنترل حزب KMT است، بودجه دفاعی ویژه ۴۰ میلیارد دلاری برای توانمندی‌های نامتقارن را متوقف کرده است. همان حزبی که رئیس‌اش امروز با شی دست می‌دهد، مانع خرید تسلیحاتی می‌شود که واشینگتن برای حفظ «استراتژی بازدارندگی زنجیره اول جزایر» (جهت مهار چین) به آن نیاز دارد.

بلومبرگ گزارش داد که پکن از این نشست استفاده می‌کند تا استدلال کند مردم تایوان خواهان روابط نزدیک‌تر هستند و سیگنال مهمی به آمریکا بفرستد.

نیویورک تایمز نیز نوشت شی از این دیدار استفاده می‌کند تا پکن را به عنوان «صلح‌طلب» جلوه داده و رئیس‌جمهور تایوان را تحت فشار بگذارد.

تایوان بیش از ۹۰ درصد پیشرفته‌ترین نیمه‌هادی‌های جهان را تولید می‌کند. شرکت TSMC به تنهایی ۷۲ درصد بازار جهانی تراشه را در اختیار دارد. یک درگیری تمام‌عیار در تایوان، در همان سال اول ۱۰.۶ تریلیون دلار از تولید ناخالص داخلی (GDP) جهان را نابود خواهد کرد. این یک موضوع جانبی نیست؛ این رویداد اصلی است که نقاب به چهره زده است.

ترامپ یک رئیس‌جمهور «معامله‌گر» است. او پیش از این تمایل خود را برای استفاده از متحدان به عنوان اهرم فشار نشان داده است (مانند بحث «مفت‌خورهای ناتو»، گرینلند و کانال پاناما).

چین شرط‌بندی کرده است که رئیس‌ جمهوری که به تازگی شاهد امتناع متحدان ناتو از پیوستن به جنگ ایران بوده، کسی که برای هوش مصنوعی و بخش دفاعی به زنجیره تأمین عناصر نادر خاکی نیاز دارد و کسی که پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای به دنبال یک توافق تجاری است، پذیرای چارچوبی خواهد بود که در آن مسئله تایوان به جای بازدارندگی نظامی، از طریق «گفت وگو» مدیریت شود.

مذاکرات اسلام‌آباد درباره ایران است، اما دست دادن در پکن درباره «همه چیزهای دیگر».

کشوری که در یک هفته، آتش‌بس را میانجی‌گری کرد، رای سازمان ملل را وتو کرد، نفت‌کش‌هایش را آزادانه در یک تنگه بسته حرکت داد و با رهبر اپوزیسیونِ حیاتی‌ترین شریک استراتژیک آمریکا دیدار کرد، برنده واقعی است.

مذاکره واقعی در هتل سرینا نیست؛ این مذاکره هم‌اکنون در تالار بزرگ خلق پکن در جریان است.

منبع: خانه اندیشه‌ورزان

پایان/