به گزارش تحریریه، کارشناس نشریه آتلانتیک معتقد است اروپا که تقریباً هشت دهه ایالات متحده را ضامن نظامی خود می‌دانست، به‌تازگی درس مهمی از ناپایداری قدرت آمریکا را به چشم دید.

در این گزارش می خوانیم:

هفته گذشته، پیت هگست، وزیر دفاع، ناگهان اعزام یک تیپ زرهی به لهستان را که پنتاگون اغلب آن را «متحدی الگو» توصیف می‌کند، لغو کرد. این اقدام اعضای ارشد دولت لهستان را غافلگیر کرد. از آنجا که مقامات اروپایی هرگز در جریان این تغییر قرار نگرفتند، ناچار به گمانه‌زنی در مورد انگیزه‌های احتمالی شدند: شاید این تصمیم حاصل انزجار عمومی ماگا (MAGA) نسبت به اروپا بود. یا شاید هم تلافی خاصی بود برای عدم کمک اروپا در جنگ دولت ترامپ با ایران.

دفتر مطبوعاتی پنتاگون به‌سرعت تلاش کرد تا این تصمیم را به‌عنوان یک تعدیل محاسبه‌شده دقیق از وضعیت نیروهای آمریکا در اروپا معرفی کند. اما درک این استدلال پس از آنکه فرماندهان ارشد ارتش به کنگره گفتند که تنها چند روز پیش از این تصمیم که مافوق سران آن‌ها گرفته شده بود، مطلع شده‌اند، دشوارتر شد.

البریج کلبی معاون وزیر دفاع در امور سیاست، روز پنجشنبه در شبکه‌های اجتماعی گفت که با لهستانی‌ها ملاقات کرده تا «پیام ما را مبنی بر اینکه ایالات متحده پیشرو در تقسیم واقعی بار برای دفاع متعارف تحت رهبری اروپا است» مجدداً تأکید کند.

دقایقی بعد، رئیس‌جمهور ترامپ لغو این دستور را معکوس کرد. او انتخاب خود را نه بر اساس استراتژی ژئوپلیتیکی، بلکه ناشی از علاقه شخصی خود به رئیس‌جمهور دست‌راستِ این کشور توصیف کرد. ترامپ در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «بر اساس انتخاب موفقیت‌آمیز کارول ناوُکی، رئیس‌جمهور فعلی لهستان، که من افتخار حمایت از او را داشتم، و رابطه ما با او، مفتخرم که اعلام کنم ایالات متحده ۵۰۰۰ نیروی اضافی به لهستان اعزام خواهد کرد.» «از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم!»

این اعلامیه باعث ناباوری در اروپا شد: چرخش سریع، رویکرد شخصی به برنامه‌ریزی جنگ، و عدم هماهنگی بین رئیس‌جمهور و وزیر دفاع خودش. یک مقام دفاعی اروپا به ما گفت: «این حتی یک سیاست هم نیست.» ارتش نیز به همان اندازه متعجب بود و نمی‌توانست بگوید کدام نیروها قرار است به لهستان اعزام شوند. روب باور، دریاسالار بازنشسته نیروی دریایی سلطنتی هلند و مقام سابق ناتو، به ما گفت: «رئیس‌جمهور ترامپ هرگز عذرخواهی نخواهد کرد. اما من این را به‌عنوان یک «متأسفم» تفسیر خواهم کرد. این اساساً لگدی به وزیر دفاع است.»

مقامات کنونی و سابق آمریکا به ما گفتند که غیرقابل پیش‌بینی بودن آمریکا عواقبی فراتر از وضعیت نیروهای ناتو دارد. آن‌ها گفتند که مسکو با دقت به تغییراتی که در ائتلاف در مورد انسجام آن و اراده سیاسی قوی‌ترین عضو آن نشان می‌دهد، توجه خواهد کرد. علاوه بر ضربه ناگهانی ناشی از اعزام نیرو به لهستان، مقامات آمریکایی دیروز به همتایان ناتوی خود اطلاع دادند که واشنگتن قصد دارد تعداد نیروهایی را که در صورت بروز بحران در اختیار ائتلاف قرار می‌دهد، کاهش دهد؛ اقدامی که ابتدا توسط رویترز گزارش شد. یک مقام دفاعی به ما گفت که این تغییرات توسط هگست هدایت شده و «فرصتی برای متحدان ما فراهم می‌کند تا نشان دهند که ندای رئیس‌جمهور ترامپ را مبنی بر اینکه آن‌ها باید وارد عمل شوند و مسئولیت اصلی دفاع از اروپا را بر عهده بگیرند، شنیده‌اند.» اما جیم تاونزند، معاون سابق دستیار وزیر دفاع در امور سیاست اروپا و ناتو، به ما هشدار داد که خارج کردن این نیروها — که از آماده‌ترین و توانمندترین نیروهای در دسترس ائتلاف هستند — پتانسیل آسیب واقعی دارد. او به ما گفت: «آن‌ها اکنون به عضله ضربه می‌زنند.»

ایالات متحده مدت‌ها خواستار آن است که اروپا مسئولیت بیشتری از دفاع خود را بر عهده بگیرد. اما معیار اعلام‌شده آن برای اثبات این تعهد — هزینه کردن ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی برای دفاع — دیگر تضمین‌کننده ادامه حضور نیروها، تسلیحات یا حفاظت آمریکایی نیست. در غیاب یک استراتژی روشن ایالات متحده، مقامات اروپایی می‌گویند واشنگتن در عوض عدم اطمینان را پرورش داده است — یا به این دلیل که دولت ترامپ خود از چگونگی واکنش به تجاوزات احتمالی آینده روسیه مطمئن نیست، یا به این دلیل که عدم شفافیت را راهی برای مجبور کردن اروپا به انجام کارهای بیشتر برای خود می‌بیند.

ابهام استراتژیک، سیاست ایالات متحده مبنی بر عدم اعلام صریح اینکه آیا در صورت حمله چین از تایوان دفاع نظامی خواهد کرد یا خیر، دیگر سیاستی مختص منطقه هند-آرام نیست. این سیاست اکنون رویکرد واشنگتن به اروپا را نیز تعریف می‌کند.

پس از جنگ سرد، ایالات متحده حضور خود را در اروپا که شامل بیش از ۴۰۰,۰۰۰ نیرو در ۱۰۰ مقر پراکنده بود، کاهش داد. در سال ۲۰۱۳، ارتش ایالات متحده آخرین تانک‌های اصلی نبرد خود را از آلمان خارج کرد. سپس روسیه کریمه را ضمیمه کرد. سپس تلاش کرد دولت اوکراین را سرنگون کند. در پاسخ، ایالات متحده نیروها را به سمت شرق اعزام کرد. ناتو بازدارندگی را دوباره کشف کرد و اروپا اهمیت جغرافیا را دوباره آموخت.

بر اساس داده‌های پرسنلی پنتاگون از اواخر سال ۲۰۲۵، حضور نظامی فعلی ایالات متحده در اروپا شامل حدود ۶۸,۰۰۰ نیروی فعال مستقر به‌طور دائم، در کنار هزاران نیروی چرخشی است. سطوح جدید نزدیک به حداقل مجاز تحت آخرین قانون اختیارات دفاعی است که به‌طور کلی پنتاگون را از کاهش سطح نیروهای ایالات متحده در اروپا به کمتر از ۷۶,۰۰۰ نفر برای بیش از ۴۵ روز منع می‌کند.

طرح لغو شده برای عقب نگه داشتن نیروها از لهستان در واقع از مشاجره ترامپ با یکی دیگر از متحدان قدیمی، یعنی آلمان، ناشی شد. پس از آنکه صدراعظم آلمان، فردریک مرتس، از جنگ ایالات متحده در ایران انتقاد کرد، رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد که نیروهای ایالات متحده را از کشورش خارج کند. اما بیرون کشیدن نیروها از آلمان پرهزینه و زمان‌بر بود: خانواده‌ها نیاز به جمع کردن وسایل خود داشتند و سلاح‌ها باید به خانه فرستاده می‌شدند. در عوض، مقامات آمریکایی توضیح دادند که توقف نیروی چرخشی بعدی، که بیشتر آن‌ها عازم لهستان بودند، پیامی سریع به اروپا می‌فرستاد: ابراز عقیده علیه دولت عواقبی دارد. نتیجه: اعضای تیپ رزمی زرهی دوم، لشکر اول سواره‌نظام، مستقر در فورت هود، تگزاس، که در حال آماده شدن برای عزیمت به لهستان بودند، نگه داشته شدند.

ترس اروپا دیگر کاهش نیروها نیست. بلکه این است که تضمین‌های امنیتی آمریکا اکنون به تمایلات آنی ترامپ وابسته به نظر می‌رسد. آن‌ها می‌دانند که اتحادی که از طریق هوس به جای استراتژی مدیریت می‌شود، به سرعت شکننده می‌شود — در معرض شکاف‌هایی قرار می‌گیرد که مسکو به دنبال آن است.
گزارش فوریه از مرکز بلفر هاروارد هشدار داد که روسیه «پنجره فرصت منحصربه‌فردی برای شکافتن معماری امنیتی ناتو» می‌بیند. این گزارش استدلال کرد که مسکو به جای راه‌اندازی یک تهاجم تمام‌عیار دیگر، مانند اوکراین، احتمالاً عملیات کوچک‌تر و محدودتری را برای سنجش انسجام ائتلاف و اراده سیاسی دنبال خواهد کرد.

مقامات اروپایی گفتند که جابجایی چند هزار نیروی آمریکایی لزوماً نباید باعث وحشت شود، به‌خصوص که کشورهای اروپایی به‌تدریج تعداد نیروهای مسلح خود را افزایش می‌دهند. برای مثال، وزارت دفاع آلمان این هفته اعلام کرد که ماه گذشته نزدیک به ۳۰,۰۰۰ نفر برای پیوستن به ارتش آن درخواست داده‌اند که ۲۱ درصد نسبت به ماه مشابه سال گذشته افزایش داشته است.

نگران‌کننده‌تر، خروج زیرساخت‌ها یا آنچه گاهی «توانمندسازان استراتژیک» نامیده می‌شود، از جمله تانکرهای سوخت‌گیری، سیستم‌های پدافند هوایی یکپارچه و شبکه‌های اطلاعاتی خواهد بود. این دارایی‌ها ستون فقرات قابلیت‌های ناتو را در قاره اروپا تشکیل می‌دهند و متحدان هنوز به‌شدت به ایالات متحده برای آن‌ها متکی هستند. مقامات به ما گفتند که رهبران ارشد اروپایی، بیمناک از تحریک ترامپ برای حذف زیرساخت‌ها، عمدتاً در مورد جابجایی نیروها سکوت کرده‌اند.

برخی از قانونگذاران آمریکایی کمتر محتاط هستند. دان بیکن، نماینده نبراسکا، جمهوری‌خواه و نماد تفکر نسل قدیم حزبش در مورد سیاست خارجی، به ما گفت که تیپ‌های مورد بحث قابل توجه هستند. او گفت: «آن‌ها عامل بازدارنده‌ای در برابر تهدیدات روسیه برای جناح شرقی ائتلاف هستند.»

بیکن گفت که ژنرال نیروی هوایی الکسوس گرینکویچ، فرمانده فرماندهی اروپا ایالات متحده و عالی‌ترین فرمانده متحد ناتو در اروپا، با نظر او موافق است و مشخصاً به دولت توصیه کرده بود که لغو اعزام به لهستان «کم‌خطر» نیست. اما پنتاگون به هر حال پیش رفت.

بیکن گفت: «بنابراین این تصمیمی از سوی وزیر دفاع علیه ژنرال چهار ستاره او در اروپا بود.» سخنگوی فرماندهی اروپا ایالات متحده از اظهار نظر فراتر از اشاره به اظهارات اخیر گرینکویچ که به خبرنگاران گفت: «من از رهبری سیاسی در ایالات متحده جلوتر نخواهم رفت.» خودداری کرد.

هنگامی که ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری خود به دنبال کاهش حضور نظامی ایالات متحده در اروپا بود، اعضای کابینه او تلاش کردند تا این خواسته را بدون تضعیف دفاع ناتو برآورده کنند. مارک اسپر، که در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ وزیر دفاع بود، به ترامپ توصیه کرد که نیروها را از آلمان خارج کرده و آن‌ها را به مرزهای روسیه نزدیک‌تر کند. او این هفته به ما گفت: «دیدگاه من این بود که بیایید آن‌ها را به شرق منتقل کنیم: رومانی، بلغارستان، لهستان. من با جابجایی آن‌ها مشکلی ندارم.»

برخی از این جابجایی‌ها از آن زمان معکوس شده‌اند. در ماه اکتبر، ارتش ایالات متحده اعلام کرد که حدود ۳۰۰۰ سرباز را از رومانی، یکی از اعضای ناتو که با اوکراین هم‌مرز است، خارج کرده و «بدون جایگزینی» به پایگاه خود در کنتاکی بازمی‌گرداند.

در کنفرانس امنیتی در پراگ، آندرس فوگ راسموسن، دبیرکل سابق ناتو، از اسپر پرسید که آیا متحدان هنوز می‌توانند به تعهد ایالات متحده برای دفاع از آن‌ها اعتماد کنند: «اگر روسیه، برای مثال، به یکی از کشورهای بالتیک حمله کند، آیا ایالات متحده به تعهدات خود در ماده ۵ ناتو عمل خواهد کرد؟»

اسپر گفت که بله، تعهد اصلی ائتلاف برای دفاع متقابل پابرجا خواهد ماند. او از اینکه هیچ‌کس در حضار پاسخ او را تشویق نکرد، ابراز تعجب کرد. شاید به این دلیل بود که همه او را باور نداشتند.

پایان/