با وجود اعلام تعویق عملیات نظامی برنامه‌ریزی‌شده آمریکا برای ۳۰ اردیبهشت به درخواست سران امارات، قطر و عربستان، وضعیت همچنان در «ساعت صفر» قرار دارد.

هر دو طرف ایران و آمریکا به ظرفیت کامل نظامی برای درگیری رسیده‌اند. آمریکا عملیات‌های پروازی خود را گسترش داده، موقعیت ناوهایش را دورتر کرده و دستورالعمل‌های لازم را به نیروهای خود و رژیم صهیونیستی ابلاغ کرده است. بنابراین، عبور از آستانه عملیات انجام شده و تنها مسئله، زمان اجرای آن است.

اما چرا عملیات نظامی شروع نمی‌شود؟ توئیت ترامپ درباره دادن زمان برای توافق دیپلماتیک، پوششی برای مشکلات واقعی است و تغییر بنیادینی ایجاد نکرده. ایران از موضع برتر و با هماهنگی کامل داخلی، فهرست اقدامات اعتمادساز مشخصی را مطالبه کرده که پذیرش آن به معنای شکست امریکا و پیروزی ایران خواهد بود. کوتاه آمدن ایران از این اصول بعید است.

بزرگ‌ترین آبروریزی برای ترامپ، گیر افتادن حدود ۲۰۰۰ کشتی در خلیج فارس و ناتوانی ارتش آمریکا در تأمین امنیت عبور از تنگه هرمز است. این شکست‌ها در حوزه‌های دیگر مانند چین نیز بازتاب یافته و ترامپ را در موقعیت تحقیرآمیز قرار داده است.

پس دلایل اصلی تعویق موقت عملیات دو چیز است:

اول، عدم دسترسی به اهدافی با تضمین موفقیت به دلیل آمادگی هوشمندانه ایران برای پاسخ پیش‌دستانه، حین و پس از حمله.

دوم، تردید عمیق در واشنگتن (به‌ویژه میان نظامیان و دیپ‌استیت) درباره پیروزی حتمی در جنگ جدید. لابی‌های جنگ‌طلب تلاش می‌کنند ترامپ را متقاعد کنند، اما تضمین پیروزی وجود ندارد.

کشورهای عربی نیز نگران هزینه سنگین و قرار گرفتن در خط مقدم پاسخ ایران هستند. آن‌ها نمی‌توانند ایران پیروز را تحمل کنند، اما از عدم دفاع واقعی آمریکا نیز آگاه‌اند.

در جمع‌بندی، تا تسلیم آمریکا و پذیرش شروط ایران، دیپلماسی شانسی ندارد. وضعیت آستانه‌ای و پرریسک ادامه دارد. باید حرف‌های ترامپ را با احتیاط دید و آمادگی کامل عملیاتی و اجتماعی را حفظ کرد. همبستگی ملی و آمادگی روحی، باطل‌السحر اصلی نقشه دشمن است. فرض را بر این بگذاریم که هر لحظه ممکن است درگیری آغاز شود.

پایان/