سلام بر هر کسی که خدا مقدر کرده است نوشته مرا بخواند. شهید نمی‌رود، می‌ماند.

برای کسی «بدرقه» می‌گیرند که بخواهد برود. رهبر شهید نرفته که برایش «بدرقه» بگیریم. شهید منتقم می‌خواهد. نمی‌گویم عزاداری نکنید؛ مگر می‌شود شهید گریه‌کن نداشته باشد؟ اما عزاداری، «بدرقه» نه؛ عزاداری «قصاص و انتقام» است.

نگویند ترامپ و نتانیاهو بند کفش امام شهید هم نمی‌شوند. قصاص، جبران ارزش فرد رفته با قصاص قاتل نیست که بخواهید ارزش قاتل را با مقتول مقایسه کنید. مگر امام حسن مجتبی (ع) که ابن‌ملجم را قصاص کرد، لحظه‌ای از نبود ستون هدایتی به نام علی (ع) جبران شد؟ قصاص برای زندگی‌ مانده‌هاست، نه جبران رفته‌ها. به حکم قرآن، قصاص برای زندگی است.

مردم! هر نمادی که با خود به تشییع می‌آورید، از رنگ و نوشته و شعار و پوشش بوی «قصاص و انتقام» بدهد. عزاداری منتقم، یعنی زینبی که از گودال بر سرزنان و عزادار بیرون می‌آید تا کاخ یزید را بر سرش خراب کند که هیچ، اصلاً بساط حسین‌کشی را از عالم جمع کند. و دیدید که دیگر بعد از کربلا، کسی جرأت نکرد بر سر امامان بعدی کربلای دیگری بیاورد.

مردم، برای حفظ امامان بعدی انقلاب بیایید، نه برای «بدرقه» امام قبلی؛ امام قبلی اصلاً نرفته که بدرقه‌ای بخواهد. راهش، عزای «قصاص و انتقام» است، نه عزای غم‌زده‌ها.

بگذارید جهانیان ببینند رهبری شهید شد با میلیون‌ها خون‌خواه، نه میلیون‌ها عزادار.

پایان/