به گزارش تحریریه، تحلیل فارین پالیسی مدعی شده است که «جنگ بی‌پروای ترامپ، که تنها تندروهای ایران را قدرتمندتر کرده و کنترل تنگه هرمز را به آنها داده است، آمریکا را بدون گزینه‌هایی جز نسخه‌های مختلفی از شکست فاجعه‌بار رها کرده است.»

به گفتۀ این گزارش، «اگر ترامپ به خواسته‌های اصلی ایران از جمله تسکین مالی عظیم و حاکمیت بر تنگه تن دهد، اصل حیاتی جهانی آزادی دریانوردی را قربانی کرده و دشمنی مصمم و بی‌رحمانه را قدرتمند خواهد کرد.»

نویسنده تأکید می‌کند که «گزینه‌های نظامی بدتر هستند و حملات گسترده به زیرساخت‌های ایران جنایت جنگی محسوب می‌شود.» راه حل پیشنهادی این است: «به ایران پول بدهید تا به درگیری پایان دهد، در حالی که تلاش‌ها برای کاهش وابستگی به تنگه و افزایش اهرم آمریکا برای مذاکرات آینده را تسریع کنید.»

چکیده راهبردی (بخش‌های مهم):

جنگ بی‌پروای ترامپ، که تنها تندروهای ایران را قدرتمندتر کرده و کنترل تنگه هرمز را به آنها داده است، آمریکا را بدون گزینه‌هایی جز نسخه‌های مختلفی از شکست فاجعه‌بار رها کرده است. اگر ترامپ به خواسته‌های اصلی ایران – از جمله تسکین مالی عظیم و حاکمیت بر تنگه – تن دهد، اصل حیاتی جهانی آزادی دریانوردی را قربانی کرده، دشمنی مصمم و بی‌رحمانه را قدرتمند خواهد کرد و به طور بالقوه بذرهای رویارویی‌های آینده را خواهد کاشت.

رهبری خشمگین و انتقام‌جوی ایران نه تنها از درآمدهای جدید برای بازسازی برنامه‌های موشکی و پهپادی و پدافند هوایی کشور استفاده خواهد کرد، بلکه از کنترل خود بر هرمز به عنوان اهرم فشار در مسائل دیگر از جمله لبنان، روابط با سایر کشورهای خلیج‌فارس و مذاکرات هسته‌ای آینده بهره خواهد برد.

با این حال، جایگزین تشدید نظامی آمریکا حتی بدتر است. پس از حمله به بیش از ۱۳,۰۰۰ هدف در ایران، بعید است آمریکا با بمباران بیشتر مشکل را حل کند. ایران هزاران پهپاد و موشک دوربرد دارد که می‌تواند از عمق خاک خود برای تهدید کشتی‌ها در تنگه استفاده کند.

حمله به نیروگاه‌ها و زیرساخت‌های غیرنظامی ایران، همانطور که ترامپ بارها تهدید کرده است، جنایت جنگی محسوب می‌شود و تأثیر کمی بر سیاست ایران خواهد داشت. تشدید آمریکا در عوض ایران را به ازسرگیری حملات نه تنها به کشتیرانی، بلکه به زیرساخت‌های انرژی همسایگانش سوق خواهد داد.

ترامپ با بیگانه کردن متحدانی که در غیر این صورت ممکن است به او کمک کنند از این بن‌بست خارج شود، دست خود را بسته است. یک رهبری متفاوت آمریکا می‌توانست ائتلافی برای مخالفت با ایران بسازد. اما پس از ۱۸ ماه رفتار با متحدان آمریکا مانند دست‌نشاندگان، تهدید به تمامیت ارضی آنها، اعمال تعرفه‌های یک‌جانبه، ایجاد تردید در مورد تعهدات امنیتی دیرینه، و سپس راه‌اندازی جنگ بدون مشورت، کدام کشورها را می‌توان انتظار داشت که جان سربازان خود را برای نجات ترامپ به خطر بیندازند؟

تنها راه خروج از این بن‌بست، دادن امتیازات مالی قابل‌توجه به ایران در ازای خودداری از حمله به کشتیرانی یا همسایگان و توقف برنامه هسته‌ای آن است.

این راه، فشار بر اقتصاد آمریکا و جهان را کاهش می‌دهد، از فاجعه رکود جهانی جلوگیری می‌کند و زمان می‌خرد. با گذشت زمان، آمریکا و دیگران می‌توانند با کاهش وابستگی به نفت عبوری از تنگه، اهرم آینده خود را افزایش دهند.

عربستان و امارات در حال توسعه برنامه‌های افزایش ظرفیت خطوط لوله هستند و بیش از ۲۰ کشور در پنج قاره اعلامیه‌های جدید انرژی پاک منتشر کرده‌اند. با پایان یافتن درگیری فوری و کاهش وابستگی به تنگه، شرایط بهتری برای بازگشت به یک فرآیند دیپلماتیک با استفاده از تحریم‌های باقی‌مانده، مشوق‌ها و ائتلاف‌های بین‌المللی برای تأثیرگذاری بر رفتار ایران وجود خواهد داشت.

منبع: کانال مرکز مطالعات رسانه‌های بین‌المللی

پایان/