فشار حداکثری
-
چرا واشنگتن در مقابل تهران همیشه به درِِ بسته میخورد؟
پافشاری بر راهبردی منسوخ
سیاست فعلی واشنگتن در قبال ایران، راهبردی منسوخ در سیاست خارجی آمریکاست؛ راهبردی که بر این فرضیه سست بنا شده که «قدرت خام و فشار کافی، هر رقیبی را تسلیم خواهد کرد.»
-
تحلیلگر اندیشکده کوئینسی مطرح کرد؛
توهم ۴۷ ساله واشنگتن؛ «گلوله نقرهای» جادویی که ایران را به زانو درنیاورد
تحلیلگر اندیشکده آمریکایی کوئینسی میگوید که رئیس جمهوری این کشور در قبال جنگ ایران، بار دیگر با گوش دادن به مشاورههای جنگطلبانه بنیاد دفاع از دموکراسیها(FDD)، در لحظه آخر شکست را پیروزی عوض کرده است.
-
پرونده ایران در دستان تندروها؛
روبیو و میراث جنگطلبانه پمپئو و بولتون
در حالی که دونالد ترامپ، در آغاز دور دوم ریاستجمهوری خود از آمادگی برای مذاکره با ایران سخن میگفت، تحولات اخیر نشان داد پرونده تهران بهسرعت از مسیر دیپلماسی خارج شده است؛ از چراغ سبز به تجاوز رژیم صهیونیستی تا بمباران تأسیسات هستهای ایران و طرح مطالبه «غنیسازی صفر»، این پرسش کلیدی را پیش میکشد که چه جریانها و چهرههایی در کاخ سفید، سیاست ایران را به سمت تقابل سوق دادهاند؟
-
توصیه اندیشکده آمریکایی به ترامپ برای دوره پس از «اسنپبک»
«نشنال اینترست» مدعی شد: ایران در موقعیت آسیبپذیری قرار دارد. رئیسجمهور ترامپ باید این لحظه را غنیمت شمارد تا درآمدهای نفتی ایران را از بین ببرد و تهران را مجبور کند برنامه هستهای خود را برچیند.
-
از آژانس تا مکانیسم ماشه؛ بازگشت اروپا به سناریوی فشار حداکثری؟
در حالیکه اروپا ادعای استقلال در سیاست خارجی را تکرار میکند، رفتارهای اخیرش در قبال ایران نشانهای آشکار از پیروی منفعلانه از منافع ایالات متحده و رژیم صهیونیستی است. این رویکرد، بیش از آنکه برگرفته از استقلال سیاسی باشد، پرده از بحرانی در هویت راهبردی اروپا برمیدارد.