به گزارش تحریریه، دیپلماسی ایرانی به نقل از «شورای روابط خارجی» (cfr)در تحلیل آورده است: نیروهای آمریکایی پس از هفته‌ها فشار نظامی فزاینده بر ونزوئلا، نیکولاس مادورو و همسرش را دستگیر کردند. رهبر رژیم از ونزوئلا اخراج شده است و پم بوندی، دادستان کل ایالات متحده، گفت که او در ناحیه جنوبی نیویورک با اتهامات مربوط به مواد مخدر و سلاح روبه‌رو خواهد شد.

دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی پس از اعلام اولیه خود، گفت که ایالات متحده ونزوئلا را تا زمان وقوع یک «گذار امن، مناسب و عاقلانه» «اداره» خواهد کرد، اما او جدول زمانی یا جزئیاتی در مورد برنامه‌های خود برای حکومتداری در این کشور ارائه نکرد. با این حال، او به برنامه‌هایی برای توسعه ذخایر نفتی این کشور توسط شرکت‌های آمریکایی اشاره کرد.

در حالی که اپوزیسیون ونزوئلا مداخله ایالات متحده را جشن گرفت، ترامپ از حمایت از رهبر آن، ماریا کورینا ماچادو، خودداری کرد. با توجه به اینکه گام‌های بعدی و اهداف استراتژیک بزرگ‌تر این عملیات نامشخص به نظر می‌رسند، چهار نفر از اعضای شورای روابط خارجی، چالش‌های اصلی و عدم قطعیت‌های پیش رو را بررسی کردند.

برکناری مادورو نویدبخش گذار دموکراتیک نیست

شنون کی. اونیل

اکنون مادورو رفته است، اما عناصر سرکوبگر تندرو رژیم هنوز آنجا هستند و حداقل فعلاً کنترل اوضاع را در دست دارند. دلسی رودریگز، معاون رئیس جمهوری، مانند مادورو، که مدت‌هاست طرفدار چاویستا است، اقتدار خود را اعمال کرده است – اگرچه گزارش شده او خارج از کشور و در مسکو است. ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع، به سرعت علنا وارد عمل شد تا کنترل اوضاع را در دست بگیرد. و دیوسدادو کابلو، وزیر کشور تندرو، ویدئویی منتشر کرد که نشان می‌داد توسط پلیس مسلح احاطه شده است و اقدامات ایالات متحده را محکوم می‌کند و قول مبارزه می‌دهد.

شبیه‌سازی‌ها با حمله ایالات متحده به پاناما در سال ۱۹۸۹ که به برکناری مانوئل نوریگا و روی کار آمدن یک دولت غیرنظامی جدید منجر شد، کاربرد محدودی دارند.

پاناما، که از کارولینای جنوبی کوچکتر است، در آن موقع جمعیتی کمتر از ۲٫۵ میلیون نفر داشت و به دلیل وجود کانال، حضور نظامی طولانی مدت ایالات متحده در آن وجود داشت. در مقابل، ونزوئلا دو برابر کالیفرنیا وسعت و بیش از ۲۸ میلیون نفر جمعیت دارد. این کشور زمین‌های متنوع و ناهمواری دارد که تأمین امنیت آن دشوار است.

مقایسه‌های امیدوارانه با احیای دموکراسی در آرژانتین در سال ۱۹۸۲ نیز، بی‌فایده است. آرژانتین یک سلسله مراتب فرماندهی نظامی و نهادی حرفه‌ای را حفظ کرد که پس از شروع گذار، از دولت دموکراتیک جدید حمایت می‌کرد. نظم نظامی ونزوئلا در طول بیست و پنج سال گذشته فرسایش یافته است، رده‌های رهبری آن اکنون مملو از وفاداران و اخاذان است و توسط افسران اطلاعاتی کوبا تحت نظارت قرار دارد. ارتش ونزوئلا انحصار قدرت را در دست ندارد؛ این ارتش در کنار پلیس مخفی سرکوبگر، شبه‌نظامیان مسلح محلی به نام «کولکتیووس» و جناح‌هایی از گروه‌های شورشی چریکی کلمبیایی، مانند ELN، هم‌زیستی مسالمت‌آمیزی دارد.

مخالفان دموکراتیک ونزوئلا مشروعیت قوی دارند، به طوری که نظرسنجی‌ها حاکی از حمایت تقریباً ۸۰ درصد از مردم است. اما ادموندو گونزالس، نامزد ریاست جمهوری سال ۲۰۲۴ که تقریباً همه ناظران مستقل معتقدند در انتخابات پیروز شده است، و حامی او، ماریا کورینا ماچادو، برنده جایزه صلح نوبل امسال، در خارج از کشور هستند. حتی اگر آنها بدون حمایت تسلیحاتی کافی بازگردند، برای به دست گرفتن کنترل فیزیکی خیابان‌ها – که پیش‌نیاز اساسی برای حکومت کردن است – با مشکل مواجه خواهند شد. در حالی که ترامپ قول داده بود کنترل ونزوئلا را به دست بگیرد و زیرساخت‌های نفتی آن را تعمیر کند، بعید است که او، کنگره ایالات متحده و مردم ایالات متحده اشتیاقی برای اشغال طولانی مدت داشته باشند.

این به روزها، هفته‌ها و ماه‌ها عدم قطعیت، چندپارگی و شاید حتی هرج و مرج اشاره دارد. این به معنای پایان نیست، بلکه آغازی برای چالش‌های جدید برای ونزوئلا و کسانی است که می‌خواهند دموکراسی را احیا کنند.

نشانه‌های نگران‌کننده در مورد جانشینی رهبری ونزوئلا

الیوت آبرامز

کنفرانس مطبوعاتی روز شنبه دونالد ترامپ، اوضاع را بیش از حد ناآرام کرد تا بتوان از آنچه در آینده برای ونزوئلا اتفاق می‌افتد، مطمئن بود. اظهار نظر نسنجیده و نادرست او مبنی بر اینکه ماریا کورینا ماچادو، رهبر گروه‌های مخالف دموکراتیک ونزوئلا که در انتخابات سال گذشته ۷۰ درصد حمایت را به دست آورد، فاقد احترام کافی برای رهبری کشور است، عمیقاً نگران‌کننده بود – به‌ویژه وقتی که اظهار داشت دولتش با دلسی رودریگز، معاون رئیس‌جمهور مادورو، در تماس بوده است. اگر ایالات متحده از ادموندو گونزالس، رئیس‌جمهور منتخب سال گذشته، حمایت کند، او قادر خواهد بود قدرت را به دست بگیرد و گذار به دموکراسی را رهبری کند. اگر ایالات متحده به جای آن با بقایای رژیم برخورد کند، فاجعه تضمین خواهد شد. قاچاق مواد مخدر، مهاجرت گسترده و نقش کوبا و ایران ادامه خواهد یافت. باید پرسید که ترامپ به چه کسی گوش می‌دهد.

من شک دارم که این دستگیری مادورو اثرات عمیق یا طولانی مدتی در سطح جهانی یا منطقه‌ای در آمریکای لاتین داشته باشد. رژیم ونزوئلا منحصر به فرد بود زیرا باعث مهاجرت گسترده (تا کنون هشت میلیون نفر)، مشارکت در قاچاق مواد مخدر و پیوستن به فعالیت‌های ضد آمریکایی چین، کوبا، ایران و روسیه شد. هیچ کشور دیگری در آمریکای لاتین یا کارائیب چنین سابقه‌ای ندارد. اگر نگرانی‌ها در مورد اقدامات بعدی دولت در کمپین فشار منطقه‌ای باعث شود مکزیک یا کلمبیا قاچاقچیان مواد مخدر را بیشتر سرکوب کنند، این یک نتیجه مثبت است. به طور گسترده‌تر، ایران اکنون بیشتر نگران تهدیدهای ترامپ برای حمله مجدد در صورت تلاش برای بازسازی برنامه‌های موشک‌های بالستیک یا سلاح‌های هسته‌ای خود خواهد بود. این نیز یک نتیجه مثبت است.

شکایات مربوط به عدم رأی کنگره برای این استفاده از زور، وقتی از سوی کسانی مطرح می‌شود که هیچ شکایت مشابهی در مورد کمپین بمباران هفت ماهه باراک اوباما، رئیس جمهوری سابق، در لیبی در سال ۲۰۱۱ نداشتند، به نظر می‌رسد که جانبدارانه باشد. روسای جمهوری هر دو حزب عمل می‌کنند و منتقدان انتقاد می‌کنند، اما به نظر می‌رسد اکثر آمریکایی‌ها از دادن آزادی عمل قابل توجه به ریاست جمهوری راضی هستند – تا زمانی که مداخلات کوتاه باشند و جان آمریکایی‌ها گرفته نشود.

آیا این مداخله کوتاه خواهد بود؟ من معتقدم که بخش نظامی، علی‌رغم تهدیدات ترامپ در مورد حضور بیشتر نیروها، تمام شده است. اظهارات او در مورد "اداره" ونزوئلا از طریق تیمی از افسران کابینه ایالات متحده برای من غیرقابل درک است. ونزوئلایی‌ها خواهان برکناری مادورو بودند و علیه او رأی دادند. آنها به حکومت ایالات متحده رأی ندادند و دنبال کردن این مسیر بی‌ثباتی را باعث خواهد شد – دقیقاً همان چیزی که ترامپ نمی‌خواهد.

یک موفقیت تاکتیکی، اما از نظر استراتژیک مشکوک

مکس بوت

معضل تکرارشونده امنیت ملی ایالات متحده از سال ۱۹۴۵، دشواری تبدیل موفقیت‌های نظامی تاکتیکی به موفقیت‌های استراتژیک بوده است. دونالد ترامپ، رئیس جمهوری و پیت هگست، وزیر دفاع، ادعا می‌کنند که این مشکل فرضی را که آن را به گردن «بیداری» فرضی می‌اندازند، با تمرکز بر «کشندگی» بیش از هر چیز دیگری، حل کرده‌اند. اما در مورد ونزوئلا، آنها احتمالاً همان درس‌هایی را در مورد محدودیت‌های قدرت نظامی ایالات متحده خواهند آموخت که پیشینیان آنها در کره، ویتنام، عراق، افغانستان و سایر میدان‌های نبرد آموختند.

هیچ‌کس نمی‌تواند موفقیت عملیاتی نیروی دلتای ارتش ایالات متحده را در حمله جسورانه خود به کاراکاس در روز شنبه برای دستگیری نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا و همسرش سیلیا فلورس، انکار کند. همان‌طور که ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش، در کنفرانس مطبوعاتی روز شنبه در مار-آ-لاگو توضیح داد، این عملیات بیش از ۱۵۰ هواپیمای آمریکایی را شامل می‌شد و به اطلاعات دقیق در مورد موقعیت مکانی مادورو وابسته بود. ونزوئلا پدافند هوایی از روسیه خریداری کرده بود و روی کاغذ ادعا می‌کرد که نیروی نظامی قدرتمندی دارد، اما در عمل با بهترین نیروی نظامی جهان برابری نمی‌کرد.

به گفته کین، تقریباً مانند یک فیلم اکشن هالیوودی پیش رفت: "نیروی دستگیری به محوطه مادورو فرود آمدند و با سرعت، دقت و نظم به سمت هدف خود حرکت کردند و منطقه را ایزوله کردند تا ایمنی و امنیت نیروی زمینی را تضمین کنند و در عین حال افراد متهم را به محض ورود به منطقه هدف دستگیر کردند." او گفت «اپراتورها» سپس توانستند مادورو و فلورس را بیرون بکشند و آنها را به کشتی تهاجمی آبی – خاکی یو اس اس ایوو جیما، برای انتقال به نیویورک پرواز دهند، جایی که آنها به اتهامات مختلف محاکمه خواهند شد.

خوب پیش رفت. اما بعد چه می‌شود؟ اگر دستگیری مادورو برای ونزوئلا رفاه و آزادی به ارمغان بیاورد، این عملیات یک موفقیت بزرگ ارزیابی خواهد شد. اما اگر مانند عراق، افغانستان یا لیبی پس از مداخلات ایالات متحده، هرج و مرج بیشتری به همراه داشته باشد، بار دیگر نمونه‌ای از موفقیت تاکتیکی خواهد بود که به دستاوردهای استراتژیک تبدیل نشده است.

متاسفانه، ترامپ اشاره کمی کرد که دولتش هیچ برنامه «روز بعد» معتبری را تدوین کرده باشد. او در مورد اداره ونزوئلا توسط ایالات متحده در طول یک دوره گذار – دستورالعملی برای یک فاجعه به سبک عراق – صحبت کرد و به نظر می‌رسید که پیشنهاد می‌دهد واشنگتن ممکن است با دلسی رودریگز، معاون رئیس جمهوری منتخب مادورو، که عمیقاً در ظلم و فساد او دست داشته است، همکاری کند. این ممکن است ترامپ را راضی کند، زیرا به نظر می‌رسد تنها چیزی که برایش مهم است دسترسی به ذخایر نفتی ونزوئلاست، اما به سختی می‌تواند نویدبخش آینده‌ای درخشان پس از مادورو برای ونزوئلا باشد. اگر نتیجه نهایی این عملیات این باشد که واشینگتن با رژیم مادورو وارد تجارت شود، در حالی که خود مادورو با محاکمه روبه‌روست، به سختی می‌توان آن موفقیت چشمگیری را که ترامپ به آن افتخار می‌کرد، به دست آورد.

اولویت دادن به نفت بر دموکراسی یا ثبات

روکسانا ویجیل

اعلام ترامپ مبنی بر اینکه ایالات متحده تا زمان وقوع یک "گذار امن، مناسب و عاقلانه" ونزوئلا را "اداره" خواهد کرد، نشان دهنده خیانت به مردم ونزوئلاست که آماده‌اند چاوزیسم را کنار بگذارند و به دموکراسی گذار کنند.

رئیس جمهوری امریکا اشاره‌ای نکرد که دولت ایالات متحده انتخابات جدید را در اولویت قرار می‌دهد یا چشم‌انداز مشخصی از ونزوئلای دموکراتیک آینده ارائه خواهد داد. در عوض، او تأکید کرد که شرکت‌های نفتی ایالات متحده "وارد خواهند شد، میلیاردها دلار هزینه خواهند کرد، زیرساخت‌های به شدت آسیب‌دیده را تعمیر می‌کنند و به کسب درآمد برای کشور شروع خواهند کرد." وی افزود که ایالات متحده پول نفت دزدیده شده را بازیابی خواهد کرد.

این طرح می‌تواند به معنای اشغال نامحدود توسط ایالات متحده باشد. بازسازی بخش نفت ونزوئلا سال‌ها طول خواهد کشید و به یک چارچوب قانونی و اقتصادی جدید نیاز دارد که بتواند سرمایه‌گذاری مورد نیاز را جذب کند.

به همین منظور، ترامپ همچنین تمایل خود را برای همکاری با جانشین چاوزیست مادورو تا زمانی که آنها تسلیم خواسته‌های ایالات متحده شوند، نشان داد. او از ادموندو گونزالس، برنده انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ که مادورو آن را دزدید، نامی نبرد و ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان، را برکنار کرد و گفت که او فاقد «حمایت یا احترام» لازم برای رهبری است.

بدون یک نقشه راه دموکراتیک روشن، ایالات متحده در حال آغاز یک اشغال خارجی جدید و بی‌پایان است که عمدتاً بر نفت متمرکز است. همسایگان ونزوئلا متحمل هرگونه دوره خشونت و بی‌ثباتی پس از برکناری مادورو، از جمله هرگونه موج جدید مهاجرت از ونزوئلا، خواهند شد. در حالی که بسیاری از رهبران منطقه – از جمله رهبران مکزیک، کلمبیا و برزیل – مداخله ارتش ایالات متحده در ونزوئلا را محکوم کرده‌اند، مشخص نیست که آیا کشورهای منطقه مایل یا قادر خواهند بود که واقعاً مداخله ارتش ایالات متحده در ونزوئلا را پس بزنند.

پایان/