به گزارش تحریریه، تارنمای نشریه Military Watch آورده است: نیروهای مسلح ایالات متحده با بحرانی فزاینده در زمینه پایداری ذخایر مهمات هدایت‌شونده دقیق خود مواجه هستند؛ بحرانی که پس از چندین مرحله عملیات رزمی با شدت بالا علیه ایران، که از اواخر ماه فوریه آغاز شد، شکل گرفته است. تحلیلگران دفاعی هشدار می‌دهند که ذخایر موشکی کلیدی با نرخی کاملاً بی‌سابقه کاهش یافته‌اند؛ به‌طوری‌که موشک‌های رهگیر پدافند هوایی، موشک‌های کروز و بالستیک، و چندین نوع بمب هدایت‌شونده بیش از همه دچار کاهش شده‌اند.

بسیاری از تسلیحات مصرف‌شده از پیشرفته‌ترین تجهیزات زرادخانه آمریکا محسوب می‌شوند و به همین دلیل، جایگزینی سریع آن‌ها به‌دلیل طولانی بودن چرخه‌های تولید و وابستگی به زنجیره‌های تأمین صنعتی تخصصی، بسیار دشوار است.

به گفته مارک کانسیان، سرهنگ بازنشسته تفنگداران دریایی آمریکا و تحلیلگر مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)، ایالات متحده ممکن است تاکنون بین یک‌سوم تا نیمی از ذخایر چندین نوع از تسلیحات هدایت‌شونده دقیق و حیاتی خود را در جریان این جنگ مصرف کرده باشد.

اگرچه آمار دقیق همچنان محرمانه است، اما این ارزیابی نگرانی‌های فزاینده‌ای را در کنگره و پنتاگون درباره توانایی صنایع دفاعی آمریکا برای بازسازی سریع ذخایر مهمات پیشرفته به اندازه کافی جهت پاسخگویی به نیازهای زمان جنگ برانگیخته است. ارزیابی مرکز CSIS در اواخر ماه مه تأکید کرده بود که این کاهش ذخایر، وضعیت استقرار و آمادگی نیروهای آمریکا را در بخش‌های وسیعی از جهان به‌شدت تضعیف کرده است.

پرتاب موشک رهگیر سامانه پدافند هوایی MIM-104 Patriot

ظرفیت فعلی تولید همچنان بسیار پایین‌تر از میزان مصرف در شرایط جنگی است. برای نمونه، در مورد سامانه پدافند هوایی MIM-104 Patriot، برآوردهای صنعتی نشان می‌دهد که سالانه حدود ۶۰۰ موشک رهگیر پاتریوت تولید می‌شود. این بدان معناست که جایگزینی موشک‌هایی که تنها طی چند ماه نبرد مصرف شده‌اند، حتی در صورتی که تمام تولید سالانه صرفاً برای بازسازی ذخایر آمریکا اختصاص یابد، به بیش از یک سال زمان نیاز خواهد داشت. در عمل، چنین چیزی امکان‌پذیر نیست، زیرا تولید فعلی از پیش برای اجرای قراردادهای فروش نظامی خارجی و تحویل‌های تعهدشده قبلی اختصاص یافته است. مقام‌های آمریکایی اذعان کرده‌اند که سفارش‌های جدید سامانه پاتریوت اکنون با تأخیر چهار تا پنج‌ساله در تحویل مواجه هستند، زیرا خطوط تولید عملاً به‌طور کامل ظرفیت خود را پر کرده‌اند. این وضعیت در مورد ذخایر موشک‌های رهگیر سامانه پدافند هوایی THAAD، موشک‌های کروز تاماهاوک و بمب‌های GBU-57 به‌مراتب وخیم‌تر است.

پرتابگرهای سامانه THAAD ارتش آمریکا در کره جنوبی، پیش از خروج و انتقال مجدد آن‌ها به خاورمیانه در جریان جنگ علیه ایران

جنگ به رهبری ایالات متحده علیه ایران، مشکل ساختاری گسترده‌تری را که صنایع دفاعی آمریکا با آن روبه‌رو هستند، آشکار کرده است. از پایان جنگ سرد تاکنون، روند تأمین تجهیزات نظامی به‌طور فزاینده‌ای بر تولید محدود در دوران صلح متمرکز شده، نه بر تولید انبوه و پایدار مورد نیاز در یک جنگ متعارف بزرگ. موشک‌های هدایت‌شونده پیشرفته اغلب به قطعات تخصصی وابسته‌اند که تنها توسط شمار محدودی از تولیدکنندگان تأمین می‌شوند؛ تولیدکنندگانی که بسیاری از آن‌ها ظرفیت لازم برای افزایش سریع تولید در شرایط اضطراری را ندارند.

ایالات متحده ناچار شده است در واکنش به این وضعیت، ارسال تسلیحات به شرکای راهبردی خود در آسیا و اروپا را متوقف کند و همچنین سامانه‌های نظامی را از برخی از مهم‌ترین نقاط راهبردی جهان خارج سازد؛ از جمله سامانه‌های THAAD مستقر در کره جنوبی. افزون بر مسئله کاهش ذخایر، توانمندی‌های پیشرفته بسیاری از نسل‌های جدید موشک‌های ایرانی نیز پرسش‌های جدی درباره میزان کارآمدی سامانه‌های پدافند هوایی آمریکا ایجاد کرده است؛ به‌گونه‌ای که منابع اسرائیلی در اواخر ماه مارس تأیید کردند که نرخ موفقیت حملات موشکی ایران به ۸۰ درصد رسیده است.

پایان/