توافق ابراهیم
-
چگونه جنگ ایران خاورمیانه را تغییر می دهد؟
اندیشکده بروکینگز مدعی است که جنگ ۲۰۲۶ ایران «پیامدهای قابلتوجهی در منطقه خواهد داشت» و با «آشکار کردن ایالات متحده به عنوان شریکی غیرقابلپیشبینی و غیرقابلاعتماد»، متحدان منطقهای آمریکا را به «خوداتکایی ملی بیشتر و تنوعبخشی به شراکتهای بینالمللی» سوق خواهد داد.
-
ترامپ و پروژه تازه باجگیری از کشورهای عربی
اظهارات اخیر ترامپ ثابت کرد که نگاه آمریکا به منطقه نگاه «هزینه و فایده» است. در این نگاه، کشورهای عربی باید منابع مالی و ظرفیت سیاسی خود را برای پیشبرد اهداف آمریکا در منطقه به کار گیرند.
-
تحلیلی بر شکافهای سیاسی و شایعات جداییطلبی
شارجه و بحران وحدت در امارات
امارات متحده عربی در یک نقطه عطف تاریخی قرار دارد. این کشور که خود را بهعنوان الگویی از ثبات و توسعه در خاورمیانه معرفی کرده است، اکنون باید ثابت کند که میتواند با چالشهای داخلی خود نیز بهخوبی کنار بیاید.
-
نقد تند چین به پیمان ابراهیم؛ توافقهایی برای بازتولید بحران
دولت چین بر این باور است که توافقهای ابراهیم نه تنها نتوانستهاند صلح پایدار منطقهای را تضمین کنند، بلکه ضمن نادیده گرفتن مساله فلسطین و تمرکز بر برتری نظامی و اقتصادی رژیم اسرائیل، خطر قطبیشدن منطقه و ادامه بحرانها را تشدید کرده است.
-
پیامدهای ژئوپلیتیک «توافق ابراهیم» برای آسیای میانه، روسیه، چین و ایران
برای آسیای مرکزی، جایی که هویت اسلامی و اصول چندجانبهگرایی به طور سنتی ابزارهای ثبات بودهاند، پیوستن به چنین توافقاتی نه تنها آسیبهای حیثیتی و اعتباری، بلکه هزینههای ژئوپلیتیک بلندمدت را نیز در پی خواهد داشت؛ از طرف دیگر توافقات یک «ائتلاف غیررسمی ضدایرانی» ایجاد میکنند؛ اما در معنای وسیعتر، این پیمانها ابزاری برای فشار بر تمامی کشورهایی هستند که از ایده چندقطبی بودن جهان حمایت میکنند.
-
نقش تحولات اخیر بر طرح خاورمیانه جدید؛
واکاوی تاثیر جنگ ایران و اسرائیل بر پروژه پیمان ابراهیم
اگرچه کشورهای شورای همکاری خلیج فارس از تضعیف ایران و بازیگران غیردولتی متحد آن سود می برند اما برای آن ها به ویژه سعودی ها، ثبات منطقه ای در اولویت است، زیرا رفاه اقتصادی نمی تواند در یک سناریوی بی ثبات محقق شود.
-
افزایش ترس کشورهای عربی از اسرائیل بعد از جنگ ۱۲ روزه
نگرانی اصلی کشورهای خلیج فارس این است که «دکترین سلاح بلند» اسرائیل – حمله پیشگیرانه به دشمنان در چندین عرصه – دیگر صرفاً دفاعی تلقی نمیشود، بلکه به عنوان راهبردی با هدف تجزیه منطقهای در نظر گرفته میشود. رهبران خلیج فارس نگرانند که اگر این دکترین عادی شود، در نهایت میتواند در مورد سایر کشورهای شکننده – حتی عراق یا خود عربستان سعودی – نیز اعمال شود.