به گزارش تحریریه، نشریه Military Watch Magazine نوشت، تصاویر منتشرشده در ۲۳ ژوئیه برای نخستین بار آغاز آزمایش‌های پروازی پنجمین نمونه آزمایشی جنگنده نسل ششم بسیار سنگین و فوق‌دوربرد چین را تأیید کرد؛ جنگنده‌ای که توسط شرکت صنایع هواپیماسازی چنگدو (Chengdu Aircraft Corporation) در حال توسعه است.

این رویداد پس از رونمایی از نخستین نمونه پروازی در ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴، رونمایی از سومین نمونه پروازی در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ و رونمایی از چهارمین نمونه پروازی تنها ۳۶ روز بعد، در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۶، رخ داده است.

فاصله زمانی به‌مراتب طولانی‌تر میان رونمایی از چهارمین و پنجمین نمونه، این انتظار را تقویت کرده است که جدیدترین هواپیما از بهبودهای تدریجی بسیار چشمگیرتری نسبت به نمونه‌های پیشین بهره‌مند باشد.

اگرچه وجود نمونه جدید در ۲۳ ژوئیه تأیید شد، اما تصویری از یک نمونه در حال آزمایش پروازی که اوایل همین ماه منتشر شده بود نیز ظاهراً برخی تغییرات طراحی را نشان می‌داد، هرچند به دلیل کیفیت پایین تصویر، تشخیص قطعی این تغییرات دشوار بود.

یکی از چالش‌های اصلی در توسعه جنگنده‌های نسل ششم، ضرورت استفاده از طراحی بدون دم (Tailless) برای به حداکثر رساندن کاهش سطح مقطع راداری در تمامی باندهای امواج رادار است، در حالی که هم‌زمان باید از کاهش قدرت مانور هواپیما نیز جلوگیری شود.

جنگنده‌های بدون دم از نظر دستیابی به مانورپذیری بسیار چالش‌برانگیز هستند، زیرا فاقد سکان‌های افقی هستند که جنگنده‌های متعارف برای کنترل حرکت طولی، ایجاد پایداری و تغییر سریع وضعیت پروازی از آن‌ها استفاده می‌کنند.

برای جبران نبود سکان‌های افقی، طراحان ناچارند به نرم‌افزارهای بسیار پیشرفته کنترل پرواز و سطوح کنترلی یکپارچه‌شده در بال‌ها تکیه کنند؛ موضوعی که کنترل هواپیما را ذاتاً دشوارتر می‌سازد، به‌ویژه هنگام انجام مانورهای شدید.

تصاویر منتشرشده در اواخر ژوئن نشان داد که جنگنده فوق‌دوربرد چین به سطح بسیار بالایی از مانورپذیری دست یافته است؛ سطحی که تاکنون در هیچ جنگنده بدون دم دیگری مشاهده نشده بود و با توجه به ابعاد بسیار بزرگ این هواپیما، دستاوردی چشمگیر به شمار می‌رود.

در حالی که تحلیلگران غربی مدت‌ها به دلیل اندازه بسیار بزرگ این هواپیما، آن را به احتمال زیاد یک بمب‌افکن و نه یک جنگنده می‌دانستند، عملکرد آن در آزمایش‌های پروازی نشان داد که این هواپیما توانایی بسیار بالایی برای ایفای نقش یک جنگنده به معنای متعارف آن دارد.

پیش‌بینی می‌شود چین و ایالات متحده تنها کشورهایی باشند که پیش از دهه ۲۰۵۰ موفق به توسعه جنگنده‌های نسل ششم شوند.

انتظار می‌رود جنگنده نسل ششم چین در اوایل دهه ۲۰۳۰ وارد خدمت شود و پس از آن جنگنده آمریکایی F-47 در اوایل دهه ۲۰۴۰ و احتمالاً جنگنده F/A-XX نیروی دریایی آمریکا در اواخر همان دهه عملیاتی شوند. اگرچه روسیه و کشورهای اروپایی نیز از چندین برنامه با عنوان نسل ششم سخن گفته‌اند، اما هیچ‌یک از آن‌ها حتی به مرحله آزمایش پروازی نزدیک نشده‌اند و انتظار نمی‌رود به استانداردهایی حتی نزدیک به برنامه‌های چین و آمریکا دست یابند؛ زیرا زیرساخت‌های فناوری و صنعتی این کشورها به‌مراتب محدودتر است.

نمونه‌ای قابل توجه، استفاده جنگنده‌های رادارگریز اروپایی از سکان‌های عمودی است که توانایی پنهانکاری آن‌ها را به‌طور جدی محدود می‌کند. همچنین گزارش شده است که جنگنده‌های نسل ششم آمریکا نیز از کانارد (بالچه‌های جلویی) بهره خواهند برد که اگرچه نسبت به سکان عمودی تأثیر منفی کمتری بر پنهانکاری دارد، اما همچنان به‌ویژه در برابر رادارهای با طول موج بلند، پیامدهای منفی برای قابلیت رادارگریزی ایجاد می‌کند.

جنگنده نسل ششم شرکت چنگدو به عنوان نخستین جنگنده جهان با آرایش سه‌موتوره شناخته می‌شود و انتظار می‌رود در میان تمامی جنگنده‌های جهان، بیشترین برد، بزرگ‌ترین و قدرتمندترین رادار و بالاترین ظرفیت حمل تسلیحات را داشته باشد.

پیش‌بینی می‌شود برد عملیاتی این هواپیما در سطحی کاملاً متفاوت از سایر جنگنده‌ها قرار گیرد و شعاع رزمی آن از ۴ هزار کیلومتر فراتر رود؛ در حالی که این رقم برای جنگنده نسل پنجم J-20 چین بیش از ۲ هزار کیلومتر و برای توانمندترین جنگنده جهان غرب یعنی F-35A/C حدود یک هزار کیلومتر است.

انتظار می‌رود ترکیب قابلیت‌های پیشرفته پنهانکاری، رادار بسیار بزرگ و ظرفیت بالای حمل تسلیحات در این جنگنده نسل ششم، به آن امکان دهد بدون نیاز به پشتیبانی در بخش وسیعی از اقیانوس آرام عملیات انجام دهد؛ قابلیتی که می‌تواند برنامه‌های غرب برای تکیه بر قدرت هوایی در هرگونه جنگ منطقه‌ای علیه چین را به‌طور اساسی دگرگون کند.

پایان/